Bloed en tranen. Geen zweet 😂

door Martine Siemelink

Doorzitplekken krijg ik er bijna van. En dit is ook op de bank te zien. Tsjongejonge, dit was verwacht en verteld maar zwaar. Het is ook nog inderdaad onvoorspelbaar. Ik kan soms opstaan van de bank om op de wc-stoel tegenover me te gaan, een paar uur later kan ik mijn benen, zittend, niet meer bewegen. Dan zijn ze zwaar, gevoelloos en zijn ze niet meer aan te sturen (dan is het dus van: ik wil het, maar het lukt niet). Deze ellende heeft me al erg veel traanvocht gekost. Maar ik zie ook het positieve: er zit variatie in ! Dat was de eerste 2,5 week niet zo !

Gelukkig heb ik geen stappenteller. Die zou nl erg overbodig zijn en elke dag een foutmelding geven. Het zijn er nl. maximaal 20. Is handmatig ook te tellen. Ik heb maar een abonnement op Netflix genomen. Ik keek nooit tv, maar nu dus wel. Ik moet deze tijd toch zo leuk mogelijk besteden. Ik heb me nog niet verveeld. Bellen, Internetten,  dingen regelen voor de meiden, wat lezen, Netflix etc. Ik merk wel dat ik snel moe ben, bijvoorbeeld als een vriend(in) 2-3 uur is langsgeweest. Een dag gaat nog steeds erg snel, bijzonder om dit te merken.

Ik ben dit jaar nog niet buiten geweest. Klinkt erg hè ? Neuh, als ik zie en hoor hoe koud het buiten is vind ik het hier achter glas lekker warm en knus. En ik steek mijn energie liever in mijn herstel dan in mezelf warm houden buiten (zittend op een scootmobiel is het nog veel kouder)….

Iedere donderdag heb ik een bloedafname thuis. Ik had nog niks gehoord (ik ging maar uit van ‘geen nieuws is goed nieuws’) maar uit nieuwsgierigheid heb ik vrijdag de bloeduitslagen opgevraagd bij de huisartsenpraktijk. Gelukkig weet Google alles dus heb ik mijn bloedwaarden vergeleken met de referentie-waarden voor vrouwen. Mijn conclusie is: er is nog best wat intern te doen. Er staan geen eenheden bij de waarden maar ‘als leek’ vind ik het niet onterecht dat ik (noodgedwongen, ik kan ook niet anders) in een soort quarantaine zit en alle voorzorgsmaatregelen neem.

Gisteren belde de huisarts om te horen hoe het gaat. Ze had de hematoloog al eerder gesproken en die wil graag dat ik langskom. Ik vermijd een ziekenhuis zoveel mogelijk dus ik had zojuist een bel-afspraak, kon ik meteen mijn eigen conclusies verifiëren. En die klopten gedeeltelijk. Ik ben uit de gevarenzone maar diverse bloedwaarden zijn maar amper boven de ondergrens en kunnen nog variëren. Ik mag nu van de hematoloog wèl overschakelen op maandelijkse bloedmetingen ipv wekelijks.

PS: voor bovenstaande geldt: leuker kan ik het niet maken, wel eerlijker 😄.

image

Terug
Er zijn 5 reacties
Beantwoorden Hanneke Lisman 9 februari 2017, 18:50

Hoi lieve Martine,
Nog steeds heel veel bewondering voor jouw doorzettingsvermogen.
Veel geduld, kracht en sterkte.

Beantwoorden Willemien Sies-Geertsema 6 februari 2017, 22:21

Beste Martine,
Sinds we vlak voor je vertrek naar Mexico na lange tijd weer contact kregen volg ik je blog. Indrukwekkend en intensief wat je doormaakt. Samen met je meiden en vriend.
Ik wens jullie veel sterkte en hoop echt dat die chaotische recovery-lijn over het geheel genomen een stijgende lijn is.
Groetjes Willemien

Beantwoorden Peter Reijman 6 februari 2017, 14:50

Op de dag dat jij vertrekt naar London vertrekt mijn schoonzoon Marvin naar Mexico. We zijn erg onder de indruk van je vechtlust en positieve instelling. Dat je het fysiek (en geestelijk) zwaar hebt is duidelijk. Hou vol. je bent een voorbeeld!
dank voor al de informatie die je met ons deelt.
Het ga je goed

Beantwoorden Susanne 29 januari 2017, 21:15

Hoi Martine,
Wat wordt je geduld enorm op de proef gesteld. Fijn te lezen dat het wel iets beter gaat.
Kan je je wel een beetje wapenen tegen de virussen die de meiden meenemen van school?

Heel veel sterkte de komende tijd,

Groetjes,

Susanne

Beantwoorden Martine 29 januari 2017, 23:05

Dank Susanne. De meiden zijn nog niet verkouden of ziek geweest gelukkig. Ik slik dagelijks virusremmers (jaar lang). Hopelijk is dat sterk spul….!

Je e-mailadres zal nooit op de website worden getoond.